مشکاة الأنوار عن عبد الملک النوفلی :دَخَلتُ عَلى أبی عَبدِ اللّهِ علیه السلام قالَ: أبلِغ مَوالِیَّ عَنِّی السَّلامَ و أخبِرهُم أنّی أضمَنُ لَهُمُ الجَنَّةَ ما خلا سَبعا: مُدمِنُ خَمرٍ أو مَیسِرٍ، أو رادٌّ عَلى مُؤمِنٍ ، أو مُستَکبِرٌ عَلى مُؤمِنٍ، أو مَنَعَ مُؤمِنا مِن حاجَةٍ، أو مَن أتاهُ مُؤمِنٌ فی حاجَةٍ فَلَم یَقضِها لَهُ، أو مَن خَطَبَ إلَیهِ مُؤمِنٌ فَلَم یُزَوِّجهُ . قالَ: قُلتُ: لا وَاللّهِ، لا یَرِدُ عَلَیَّ أحَدٌ مِمَّن وَحَّدَ اللّهَ بِکَمالِهِ کائِنا مَن کانَ فَأَخلى بَینَهُ وبَینَ مالی، فَقالَ : صَدَقتَ، إنَّکَ صِدّیقٌ قَدِ امتَحَنَ اللّهُ قَلبَکَ لِلتَّسلیمِ وَالإیمانِ .
مشکاة الأنوار ـ به نقل از عبد الملک نَوفَلى ـ : خدمت امام صادق علیه السلام رسیدم . به من فرمود : « از من به دوستدارانم سلام برسان و به ایشان بگو که: من بهشت را برایشان ضمانت مى کنم، مگر براى هفت نفر : شرابخوار ، یا قمارباز، یا آن که مؤمنى را رد کند ، یا آن که بر مؤمنى بزرگى فروشد ، یا آن که مؤمنى را از حاجتى محروم سازد ، یا آن که مؤمنى حاجتى نزد او آورَد و او حاجتش را برآورده نسازد ، یا آن که مؤمنى دخترش را از او خواستگارى کند و او موافقت نکند» .
من گفتم : به خدا سوگند ، هر مؤمنى که موحّد کامل باشد و [براى حاجتى] نزد من آید ، هر کس که باشد ، دست او را در اموالم کاملاً باز مى گذارم . فرمود : «درست مى گویى . تو، مؤمن راستینى هستى که خداوند، دلت را براى تسلیم و ایمان، خالص گردانیده است».
مشکاة الأنوار : ص 182 ح 468 ؛ بحار الأنوار : ج 1 ص 200 ح 8 .
به دنبال تصویب قانون کشف حجاب در 17 دی 1314، به دستور رضاخان، زنان و دختران ایرانی از داشتن حجاب اسلامی منع شدند؛ بانوان معتقدی که اهتمام فراوانی به حفظ حجاب اسلامی خود داشتند، در پی این دستور، حاظر به کشف حجاب خود نشدند و علما نیز اعتراضات فراوانی نسبت به این دستور، داشتند.
